“NONDIK GATOZ?”

Kaixo!

Hementxe gaude berriz ere probetxuzko zerbait idatzi nahian. Gaurkoa plastikako 2.saioa izan dugu eta,dagoeneko, gure bideorako lehenengo pausuak ematen hasi gara. Gure buruari eragin behar izan diogu txikitatik plastikarekin izan ditugun harremanak gogorarazteko. Oroitzapen batzuk erraz etorri zaizkigu burura, beste batzuk, aldiz, ezkutuan genituen gorderik. Dena den, guztion artean hitz eginez kontu asko gogorarazi ditugu. Ariketa honek, besteak beste, gure bizitzatik paseotxo bat emateko balio izan digu, gauza askoz ohartu gara eta, neurri batean, garai haietan sentitutako zenbait sentsazio berriz ere bizi izan ditugu.

Pentsatzen dugu hau oso onuragarria izango dela, azken batean, gerora bideoa gure oroitzapenetan oinarriturik sortu behar baitugu. Gure ideiiak bizitako egoera haietatik atera beharko ditugu, hori dela eta, urrengo astean guztion oroitzapenak bildu eta lan honi eutsiko diogu.

Ilusio handiz ekingo diogu proiektu berri honi. Azken batean, gure bizitzako pasarteetatik eta esperientzietatik gauza asko ikas ditzakegula iruditzen baitzaigu.

· Zein da esperientzia baino maixu hobea?

"SIRKEN ROBINSON-EN BIDEOAREN IRUZKINA"

Jarraian, Robinsonek bideoan aipatzen dituen zenbait ideia azalduko ditugu, beti ere hauek gure iritziekin alderatuz.
Lehenik eta behin esan bideoan ageri den ideia bat oinarrizkoa iruditzen zaigula eta autorearekin bat gatozela: "Hezitzean irakasle asko arlo batean bakarrik zentratzen dira, alegia, buruan".

Ikasleen alderdi kognitiboan zentratzeak, gainerako alderdiak alde batera uztea eta pertsonek dituzten alderdi asko alperrik galtzea ekartzen du . Plastika, musika, dantza… bezalako gaiak betidanik bigarren mailako irakasgai bezala hartu izan dira edozein hezkuntza sistemetan eta guk uste dugu autoreak bideoan dioen bezala, alfabetatzea bezain garrantzitsua dela haurrek eskolan berezkoa duten sormen hori lantzea.

Gure eskoletan haurrak denbora luzez eserita egoten dira, irakasleak esaten duena "entzuten". Azkenerako aspertu egiten dira, mugimendua behar dute, gauza berriak egin, inprobisatu, jakinmina asetu… hau guztia beren irudimena erabiliz, noski!
Ildo horretatik guri honako bi galdera hauek etortzen zaizkigu burura:

· Zergaitik jarraitu behar ditugu betiko ereduak?
· Zergaitik nahi dugu haur guztiak etorkizunean pertsona eredu bera izatea?

Guk uste dugu aberastasuna pertsonen aniztasunean dagoela, beraz, hori lortzeko haurrak beren interes eta motibazioen gainean hezi beharko genituzkeela iruditzen zaigu.

Gainera, hezitzaile izango garen neurrian, kontuan hartu behar dugu haur guztiek sormen natural bat dutela eta sormen horri mugak jarriz hezitzen ditugunean, hau garatzea mugatzen ari garela. Adibidez, zer gertatuko litzateke Robinsonek zioen dantzari hori dantza eskola batera bidali beharrean, maila akademikoan heziko balute ?
Bada, bere doaiak alferrik galduko liratekeela.

Azken batean, haurrei modu ausartean jokatzen utzi behar diegu beraiek ez baitute, helduok bezala, gauzak gaizki egiteko beldurrik. Beladur hori garatzea hezkuntza ereduaren ondorioa dela esan daiteke, ikaskuntza emaitzen arabera baloratzen den honetan akatsak zigortu egiten baitira. Lehen esan dugun bezala haurrei beren berezko sormen eta doainak garatzen lagundu behar diegulakoan gaude, inolako ereduei jarraitu gabe, askatasunez adierazten utziz eta bakoitzaren interesak errespetatuz. Horretarako honako mezu hau buruan izan behar dugu: "Gauzak eginez eta arriskatuz soilik irits gaitezke gauza egoki eta originalak sortzera!"

Jarraian duzue Sirken Robinsonen hitzaldiaren bideoa, tira ikus ezazue oso interesgarria da eta!

http://investigacioncreativa.ning.com/video/2148413:Video:64

“ Qué está pasando?”

Honako artikulu honetan Fernando Hernandez-ek irakaslearen formakuntzaz hitz egiten digu, bai hasierakoaz eta baita etengabekoaz ere. Aditu honen hitzek irakaslearen lanari buruzko ikuspuntuaz pentsatzera eraman gaituzte eta honako galdera hau etorri zaigu burura:

“ Irakasleok nahikoa formakuntza jasotzen dugu gaur egungo gizartean ematen diren aldaketei aurre egiteko?”. Galdera hori airean uzten dugu apur batean pentsatu dezazuen.

Gure iritziz irakasleok ez dugu hasiera batean formazio nahikoa jasotzen, ondoren praktikan topatuko dugunari aurre egin ahal izateko. Irakasleok formazio akademiko egoki bat izateaz gain, hau da, oinarrizko gai batzuk ongi menperatzeaz gain, arlo emozionalean ere prestakuntza bat jaso beharko genuke zenbait egoeren aurrean modu positiboan esku hartzeko eta Haur Hezkuntzako tutore izango garen neurrian, beti arlo hori zaindu ahal izateko.

Horren harira, Zeichner adituaren hitz batzuk ekarri nahiko genituzke gogora: “Irakasleak beren praktiketatik ikas dezaten formatu behar dira”. Hau oso garrantzitsua iruditu zaigu, azken batean, gu baikara gure lanaren erdigunea, haurrak ezagutzen ditugunak eta egunerokotasunean haiekin lanean dihardugunak, beraz, autoreak dioen bezala, guk izan behar dugu gure praktikaren gidari eta ikertzaile. Horrek ez du nahi esan beste hezitzaileengandik eta profesionalengandik ikasi ezin dezakegunik. Noski, haiengandik ere ikasi beharko genuke, beste profesionalen esperientziak gureekin partekatuz eta guztion artean irakaskuntza hobetzen saiatuz.

Beraz, ikuspuntu hau izateak, tradizionalki egon diren zenbait ikuspuntu baztertzea dakar. Estatu Batuetan eta Espainian maiz formatzearen helburua irakasleak ikasleengan bere jakintzak “depositatzean” oinarritu izan da, irakasleek beren ikasleen emaitzetan oinarritu behar zuten eta hauek hobetu. Zorionez, ikuspuntu hori eraldatu da eta orain askoz ere modu zabalago eta berrizaleago batekin begiratzen diogu irakaslearen prestakuntzari. Dena den, esan nahiko genuke oraindik asko dagoela egiteko eta hasierako formakuntzak sakonagoa izan beharko lukeela. Horretaz gain, praktikaldia ere moldatu beharko litzateke, praktiketan aukera izaten baitugu unibertsitatean ikasitakoa lantzeko eta profesio honen mamia barneratzeko, beraz, arlo honi askoz ere garrantzia gehiago eman beharko litzaioke. Hori dela eta, hezitzaileek praktikak burutzen dituzten eskolak eta unibertsitateak elkarlanean aritu beharko lukete, batzuk besteengandik ikasiz.

Orain arte hasierako prestakuntzaz hitz egin dugun arren, etengabekoa ere oinarrizkoa iruditzen zaigula esan beharrean gaude. Hau laguntza emateko izango da eta inoiz ez genuke derrigorrezkotzat hartu beharko, irakasle bat derrigortuta sentitzen bada, bertan jasotakoa nekez jarriko baitu praktikan.
Gure ustez, formakuntzak ikuspuntu berrizale batez busti beharko du hezitzailea eta beti aldaketa bat ekarri beharko du. Bide horretatik, etengabe hezkuntza munduan diharduten profesionalekin bildu eta ikasitakoa konpartitzeko aukera eskaini beharko lukete formazio ikastaroek.

Ikusitakoa ikusi ondoren, gure ondorioa honakoa izango litzateke: goazen guztiok hezkuntza baloratu eta aintzat hartzera, irakasleen rola baloratzera eta irakaskuntzaren oinarriak zein honen zentzua birplanteatzera. Azken batean, etorkizuneko belaunaldiengan sekulako eragina izango dugu,gaur egun, hezitzaile izateko formatzen ari garenok eta baita dagoeneko irakasle izateko heziketa jaso dutenek ere.

PLASTIKAKO GAIARI BURUZKO AURREIRITZIAK

Ikasgai honi buruz ditugun aurreiritziak oso positiboak dira.

Arlo honek ikuspuntu ireki eta aurrerakoiak bultzatzen dituela iruditzen zaigu, ikuspuntu hau guk betidanik izan dugun plastika kontzeptutik ezberdintzen dela dirudi. Hau irakasle izango garen neurrian onuragarria izango dela pentsatzen dugu, irakasle bezala ikuspuntu berrizaleago bat izatea egokia dela iruditzen baitzaigu, gauza berriak praktikan jartzeko gai izan behar dugu eta.

Badirudi ikasgai honen helburua gure barnean ezkutatuta dugun alderdi sortzaile bati bideak irekitzea dela eta hori ongi iruditzen zaigu, oinarrizkoa baita sormenari ateak irekitzea lana ongi egin ahal izateko. Ildo honetatik, ideia hau barneratu eta etorkizuneko belaunaldi berriek beren sormena erabil dezaten ahalbidetuko dugu, bakoitzaren gaitasun eta trebetasunak errespetatuz eta ez orain arte egin den moduan eredu bat jarraitzera behartuz.

Horretaz gain, ikasturte honetan, ulertu dugunaren arabera, plastika adierazmena ikusteko modu ezberdinak ezagutuko ditugu, oinarri horiek jaso ostean guk gure ikuspuntu propioa eraikitzeko aukera izango dugularik.

Azkean finean, plastika mundua ikusteko beste era bat da eta pertsonak oso anitzak garenez eta mundua ikusteko modu ezberdinak ditugunez, bakoitzari bere erara espresatzen utzi behar zaiolakoan gaude.